Nasıl bir dünya bu göz gözü görmüyor. Her yer toz duman. Ne dingin sohbetlerle bezenmiş karşılıklı kahve dostlukları kaldı, ne de yağmurun sesini dinlemek. En güzel değerler yitip giderken umarsızca, çaresizlik içinde seyrediyor dünya..Tertemiz dünyalarını yağmaladık çocukların, hatta saflıklarına göz diktik onların. Yaşadıkları dünyayı kirlettiğimiz yetmedi, yüreklerine saldırıyoruz şimdilerde. Koca koca amcalar teyzeler haysiyetsizliğin, seviyesizliğin en uç örneklerini sergiliyorlar magazin ve reyting adına..Sanattan, estetikten ve düşünceden uzak tutmak için ellerinden geleni yapıyorlar..Neden terk ettik iyiyi, doğruyu ve güzeli baş tacı etmeyi..Doğruya, güzele, sevgiye ve dostluğa tutunmak bu kadar zor mu? Neticede yaşamın özü “üretmek ve paylaşmak” değil mi?